Alanı Nasıl Bulunur?
Hayal Kırıklığı ve Bir Arayış Başlıyor
Kayseri’de, biraz dağınık bir odada, yaz günlerinin sıcağında oturuyorum. Gözlerim pencereye dalmış, dışarıda rüzgar hafifçe savruluyor. Her şeyin çok sakin olduğu, ama bir o kadar da yavaşlayan dünyada, kafamda beliren soruya odaklanıyorum: Alanı nasıl bulurum?
Son birkaç yıldır bu soruyla yaşıyorum. Çevremdeki herkesin hayatı, belirli bir yol haritası üzerinde ilerliyor gibi. Yüksek lisansını yapmış, iyi bir işe yerleşmiş, bir partnerle güzel bir ilişki kurmuş ve yaşadığı evin dekorasyonunu en ince ayrıntısına kadar düşünmüş. Ama ben, Kayseri’nin küçük ama anlamlı bir sokağında, uzun zamandır kaybolmuş gibi hissediyorum.
İlk başlarda, alanımı bulmaya dair hislerim çok karmaşıktı. Bir yanda evdeki kalabalıkta kaybolmak, diğer yanda şehre karışmak isteği… Ama en derinde bir yerlerde, hiç de kolay olmayan bir duyguyla, “belki de henüz kimse ben gibi hissetmemiştir,” diyordum.
İşte tam o noktada, çok sevdiğim bir arkadaşım bana “bazen alanı bulmak, kaybolduğunu kabul etmekten geçer” demişti. O an, gerçekten ne hissettiğimi düşündüm. Kaybolduğum doğruydu. Ama bir yandan da bir şeyleri bulmanın yolları vardı, değil mi?
İlk Adım: İçindeki Ses
Kayseri’deki küçük dağ köylerine gitmek, her şeyi terk edip yalnız kalmak istedim bir ara. İçimde bir boşluk vardı; o boşluğu doldurmak için harita kullanarak, gitmek istediğim yerleri arıyordum. Ama sonrasında fark ettim ki; haritaları ne kadar çok incelersem, aslında en önemli yolu kaybetmiştim: İçimdeki ses.
Bir gün, güneşin batışı ile otururken, sadece şehri değil, aynı zamanda düşüncelerimi de gözden geçirmeye karar verdim. Bazen insan, yalnız kaldığında gerçek arayışa başlar. Alanı bulmak, çevresindeki değil, içindeki tüm sınırları keşfetmekle ilgiliydi.
Gözlerim hep dışarıda bir yerlere, uzaklara baksa da, içimde bir yerlerde cevabın cevapsız kaldığını fark ettim. O an anlamıştım ki, alanı bulmak, başkalarının ne dediğine kulak vermekle değil, önce kendi içindeki sesin ne söylediğini duymakla ilgili.
Üçüncü Sahne: Yağmurlu Bir Günde Beklemek
Bir hafta sonu, yağmurun şehri adeta yıkadığı o sabah, yürüyüşe çıkmak istedim. Kayseri’nin merkezinde yürürken, her adımda düşen damlalarla gelen serinliği hissettim. İnsanların aceleyle yürüdüğü, benden önce gidecek yerleri olan bir yerden geçiyorum. Ama ben, sanki bir yere gitmeye gerek duymadan sadece yürümek istiyorum.
Yolda bir kafe gördüm. İçeri girdiğimde eski bir dergi karıştırırken, garson bana bir kahve getirdi. O kahveyle birlikte gelen sessizlik, işte o an, alanı bulma sürecimde en önemli anlardan biriydi. Yağmurun sesi, kahvenin kokusu, ve bir süre kimseyle konuşmadan oturmanın huzuru… Bu, kelimelere dökemediğim bir “alan” keşfiydi. Belki de her şeyin başladığı andı.
İçimi kaplayan rahatlıkla, her şeyin değişebileceğini düşündüm. Belki de “alanı bulmak” demek, dışarıda değil de, içimdeki dünyada bir yolculuğa çıkmak demekti. Bu düşünceler zihnimde dönerken, bir yandan da gözlerim daha önce göz ardı ettiğim detayları keşfetmeye başladı. Bir kadının ceketinin renginden, çocuğun elindeki çikolataya kadar her şey bana farklı bir anlam ifade etti. Her detay, her an bana “işte alanın burada” diyordu.
Alanı Bulma Üzerine Son Düşünceler
O günden sonra, bir şeyin farkına vardım: Alanı bulmak, başkalarının hayatlarını izlemekle değil, kendi iç yolculuğumu yaparak, kendi istediğim ve anlamlı bulduğum şeyleri bulmakla ilgiliydi. Alan, bazen bir kafe köşesinde oturup içe dönmek olabilir, bazen de sesini duyduğum o içsel huzuru bulduğum andır.
Kayseri’de geçirdiğim her an, bana yaşamın gerçek anlamını öğretmeye devam etti. Şehirde yalnızlık ve kalabalık arasında gidip gelirken, aslında içimdeki kaybolmuş yeri bulmuş oldum. Şimdi, aradığım şeyin dışarıda olmadığını, çok daha yakında ve çok daha derinde olduğunu biliyorum.
Alanı bulmanın sırrı, bazen kaybolmaktan geçiyor. Ama kaybolduğunda, yalnızca kaybolduğunu kabul edip, içindeki sesin rehberliğine güvenmek…
Ve belki de gerçekten anlamlı olan bir yolculuk budur.